Mojkovac sa svojih jedanaest sela, koja su dobila svoje sadašnje nazive tokom ekonomskog i kulturnog procvata srednjovjekovne srpske države, smješten je u najslikovitijem dijelu sjeverne Crne Gore, na nadmorskoj visini od 853 m. Mojkovac i njegova kotlina okruženi su planinom Bjelasicom, čiji se vrh Crna Glava nalazi na visini od 2137 m, i planinom Sinjajevinom sa vrhom Babin Zub na 2253 m. Ove dvije planine, na kojima čak i tokom ljetnih mjeseci snijeg ostaje na vrhovima i u udolinama, osim bogatih pašnjaka i livada, raspolažu i terenima pogodnim za zimske sportove. Pored Mojkovca teče rijeka Tara. Ova lijepa planinska rijeka dijeli općinu Mojkovac gotovo na dva jednaka dijela. Na lijevoj obali Tare, u njenom srednjem toku, kao u nizu, poređana su sela: Gornja Štitarica na nadmorskoj visini od 1013 m i Donja Štitarica na nadmorskoj visini od 957 metara. Ova mjesta u dolini između Velikog Prepana i Govedarnika poznata su po svojoj ljepoti. Zatim slijede sela: Podbišće, Gornja i Donja Polja, Gojakovići, Bistrica te Gornja i Donja Dobrilovina, gdje je nadmorska visina 825 m. Teško je suditi koje je od ovih sela, smještenih pod padinama planine Sinjajevine, ljepše i mirnije. Sigurno je da će onaj ko kroz njih prođe samo jednom poželjeti da se ponovo vrati i uživa u njihovoj ljepoti. Duž desne obale Tare nalaze se sela: Bjelojevići, Mojkovac, Stevanovac, Proščenje i Bjelovine, koja također privlače poglede prolaznika svojom raskošnom ljepotom. Sjevernije od Mojkovca, 10 km dalje, smješteno oko rijeke Lepešnice, nalazi se selo Lepenac na nadmorskoj visini između 875 i 1081 m iznad mora. Sjeveroistočno od Mojkovca, oko 15 km dalje, na nadmorskoj visini od oko 1000 metara (najviša tačka je 1182 m), nalazi se selo Žari. Sva ova sela postojala su u doba Nemanjića, kada su dobila imena koja su sačuvala do danas. Imena nekih sela i gradova povezana su sa srednjovjekovnim rudnikom srebra Brskovo. U darovnici kralja Uroša I (XIII stoljeće), kojom je dao određenu zemlju Manastiru Bogorodice, spominju se sljedeća naselja: Brskovo, Proščenje, Stricina, Gostilovila, Bistrica, Dobrilovina, Bjelojevina i druga. U 12. i 13. stoljeću Mojkovac i njegovo područje bili su dio Raške. Nakon dolaska Turaka, koji su ga okupirali 1399. godine, i tokom njihove vladavine, pripadalo je Hercegovini, a neko vrijeme Bjelopoljskoj i Prijepoljskoj oblasti. Prema turskoj podjeli, rijeka Tara je bila granica između Gornjeg i Donjeg Kolašina. Zbog svog geografskog položaja i puteva koji prolaze kroz njega, Mojkovac zauzima centralno mjesto među gradovima sjevernog dijela Crne Gore. Iako Mojkovac sa svojom bližom i širom okolinom pripada brdsko-planinskoj zemlji, klimatski uslovi njegove kotline veoma su povoljni za razvoj turizma, stočarstva i nekih poljoprivrednih kultura. Kulturno-historijski spomenici – Šest kilometara istočno od Mojkovca, na nadmorskoj visini od oko 1.100 metara, nalaze se ostaci srednjovjekovnog grada – Brskova trga. Osim tvrđave i mjesta gdje se nalazila crkva, nema drugih ostataka ovog rudarskog naselja. Mjesto na kojem se nalazi grad zaraslo je šumom i do sada nije provedeno nikakvo arheološko istraživanje. Prema pisanim dokumentima, Brskovo se prvi put spominje 1254. godine. Prema sačuvanim arhivskim dokumentima, ovaj grad-trg, gdje su Sasi kopali i topili srebrnu i olovnu rudu, dostigao je svoj najveći ekonomski, politički i kulturni razvoj između 1250. i 1350. godine. Tokom ekonomskog procvata, Brskovo je bilo i veliki trgovački centar. Trgovina između Brskova, s jedne strane, i Dubrovnika i Kotora, s druge strane, bila je posebno razvijena. Vjerovatno je da je iskorištavanje srebra u Brskovu bilo i obimno, jer K. Jiriček, prema dokumentu iz jula 1280. godine, dolazi do zaključka da je srebro iz Brskova izvoženo u zapadne zemlje. U blizini Kragujevca je 1928. godine pronađeno 46 dinara sa likom kralja Uroša I, koji su najvjerovatnije kovani u Brskovu.