Preistorijski period do antike – Boka region, Herceg Novi Crna Gora Da bi se cijenila umetnost Crne Gore, ne možemo se referisati samo na nekoliko dobro poznatih spomenika, već trebamo razmotriti sva umetnostna dela ovog regiona i okolnosti u kojima su proizvedena i kasnije pronađena, kako bismo istinski cijenjili priču ovog mjesta. Ponekad je važno razmotriti alegorijsku dokumentaciju koju su favorizovali antički Grci kada govorimo o umetnosti ovog malog regiona. Crna Gora je mala zemlja, ali mjesto ima 'stare kosti' i jedno je od najstarijih regiona poznatih ranim civilizacijama. Ako se razmislimo o njenoj istoriji, veoma je teško definisati geografiju Crne Gore u različitim istorijskim periodima jer je ovaj mali region bio od interesa mnogih imperijalističkih sila kroz vijekove. Između brojnih ratova, Crnu Goru su pogodile prirodne katastrofe. Kao u susjednoj Grčkoj, zemljotresi su periodički uništavali mnoga ljudski napravljena dela od istorijske važnosti, ali i dalje ima mnogo onih koja vrije biti spomenuta. Na primjer, lokalitet Mali Ros koji datira od 6. do 10. vijeka predstavlja početak kršćanstva. Od crkve Sv. Tome u selu Kuti i crkve u selu Suščeban čuvana su kamena dekorativna plastika, od 9. do 11. vijeka, i oltarski kameni predjel – parapetna ploča. Većina zemljišta Crne Gore čini se od karstnih formacija, ali je bogata bijelog mramora, naročito blizu mjesta antičke Dokleje. Drugi rimski municip se nalazi ovdje, što je pokazalo posvećenost i umjetnički duh naroda koji je nekad živio ovdje jer je zrno crnogorskog mramora nejednoličko i nije kompaktno i bilo je veoma teško s njim raditi zbog njegove tvrdoće, daleko veće od onih Peneličkog ili Karerskog mramora koji su nešto mekši i pristupačniji materijal. Vijekovima je Crna Gora smatrana mjestom koje nema materijalnog i modernog bogatstva, nepristupačnom za putnike, s tvrdim terenima i veoma sirovom i netaknutom divljom ljepotom. Njezina jednostavnost datira iz antičkih vremena i održavana je kroz generacije i vijekove. Dokaz tome su čiste forme nekoliko radova (koje stanovnici sjevernih sela i dalje koriste) kao što je antička čaša s ručkom i visokim cilindričnim vratom pečene gline, ukrašena sa širokim trakama i orijentacijom, prikazana u muzej. To me je podsjetilo na kredenciju moje bake punu veoma starih pečenih glinjenih tanjira. Međutim, ovaj određeni rad umetnosti pronađen u muzej datira od 2100-1900 p.n.e. Osim toga, dva posuđa koja su pronađena u regiji imaju male čestice metala, što nas već upoznaje sa sljedećim periodom – ranim stadijumima antike. Predmeti kao što su mali oštri metalni harpune i slomljena koplja se vide na prašnjivim policama ovog malog muzeja, i ispod njih imaju male izblijeđene ćiriličke natpise. Sama azbuka je drevna, i iako je latinična azbuka uobičajeno korišćena u ovoj regiji, mnoge škole podučavaju ćirilicu kao drugu azbuku da bi naučile nove generacije da čuvaju antičke korijene. U Crnoj Gori, neolitska era, sa svim njenim trima fazama kao što su donja, srednja i gornja faza, predstavljena je ceramičkim artefaktima za svakodnevnu upotrebu. Međutim, ima mnogo više tragova eneolitske kulture nego neolitske, što otežava procenu stila i umetničkih trendova. Neki naučnjaci vjeruju da dekoracije na eneolitskim posudama predstavljaju neku vrstu preistorijskih sistema znakova koji su služili da identifikuju određene rase, od kojih je svaka imala vlastitu grupu simbola. S druge strane, neki vjeruju da te dekoracije čine dio figurativnog i estetskog jezika. Jedna od najvažnijih činjenica je da se, uprkos maloj veličini naše zemlje, ne može zaboraviti da se spomene ogromna raznolikost folklornih tradicija. Etnološka studija plesa, ručnih radova, dekorativne umetnosti, kostima, nakita, graviranja, boja na terakotnim posudama i lokalne umetnosti skoro svakog grada, objašnjava veliki val migracija sa sjevernog obala Crnog mora (indo-evropska migracija) koji je imao ogromno uticaja na ovaj prostor. Iako su naučni dokazi mnogih migracija očiti, naučnjaci nisu u stanju da identifikuju jednu eneolitsku 'rasu' u Crnoj Gori. Na osnovu različitih činjenica i dokaza pronađenih u regiji, bilo je nekoliko rasa. To je razlog što istoričari i dalje nazivaju eneolitske ljude Crne Gore generičkim imenom 'Indo-Evropljani'. Uzevši to u obzir, molim vas da pogledajte sljedeća dela umetnosti koja su svjedočanstvo prvih tragova boravka ljudskih zajednica: Jedno od tih nastaništa pronađeno je u pećini Vranjaj, ispod vrha Radostaka blizu Herceg-Novog. Datiraju se od neolitske ere (5000- 4000 p.n.e.). Intenzivnije naseljavanje se dogodilo u eneolitu (2000 – 1700 p.n.e.) i takođe tokom bronzanog doba. Goblet od bronzanog doba sa ornamentacijom iz pećine Vranjaj. Tokom bronzanog i gvozdenog doba, sahranjivanja ispod tumulusa bila su intenzivna – Glogovik, Vranjaj, i Djevojačke Grede. Godine 1953., dom Mirka Komnenića pretvoren je u Nacionalni muzej Herceg-Novog. To je prekrasna struktura dizajnirana u kasnobaroknom stilu, i izgrađena je u kasnom 18. vijeku. Pseudo-barokne proširenja i dodatni elementi su izmijenili originalni izgled muzeja, čineći ga grandioznim. Jedno od tih nastaništa pronađeno je u pećini Vranjaj, ispod vrha Radostaka blizu Herceg-Novog. Datiraju se od neolitske ere (5000- 4000 p.n.e.). Intenzivnije naseljavanje se dogodilo u eneolitu (2000 – 1700 p.n.e.) i takođe tokom bronzanog doba. Goblet od bronzanog doba sa ornamentacijom iz pećine Vranjaj. Tokom bronzanog i gvozdenog doba, sahranjivanja ispod tumulusa bila su intenzivna – Glogovik, Vranjaj, i Djevojačke Grede. Godine 1953., dom Mirka Komnenića pretvoren je u Nacionalni muzej Herceg-Novog. To je prekrasna struktura dizajnirana u kasnobaroknom stilu, i izgrađena je u kasnom 18. vijeku. Pseudo-barokne proširenja i dodatni elementi su izmijenili originalni izgled muzeja, čineći ga grandioznim. Jedno od tih nastaništa pronađeno je u pećini Vranjaj, ispod vrha Radostaka blizu Herceg-Novog. Datiraju se od neolitske ere (5000- 4000 p.n.e.). Intenzivnije naseljavnje se dogodilo u eneolitu (2000 – 1700 p.n.e.) i takođe tokom bronzanog doba. Goblet od bronzanog doba sa ornamentacijom iz pećine Vranjaj. Tokom bronzanog i gvozdenog doba, sahranjivanja ispod tumulusa bila su intenzivna – Glogovik, Vranjaj, i Djevojačke Grede. Godine 1953., dom Mirka Komnenića pretvoren je u Nacionalni muzej Herceg-Novog. To je prekrasna struktura dizajnirana u kasnobaroknom stilu, i izgrađena je u kasnom 18. vijeku. Pseudo-barokne proširenja i dodatni elementi su izmijenili originalni izgled muzeja, čineći ga grandioznim. Imena ugraviryana bajonetima ruskih vojnika, iz 1807 tokom rata sa Napoleonom, krase autentična vrata na prizemlju. Kasnije, ova zgrada je dobila zvanični naslov Regionalnog muzeja Herceg Novog. Parcijalne restauracije muzeja dogodile su se 1979, 1994, 1996. i 2001. Ispred Regionalnog muzeja nalazi se nevjerovatan Mediteranski i subtropski botanički vrt, sa više od stotinu odabranih biljaka, koje krase prostor parka od 1000 kvadratnih metara. Mnogo veoma egzotičnih i ekstravagantno jedinstvenih biljaka pronašlo je svoje mjesto ovdje u ovom lijepom vrtu. Mnogo vrsti palmi, agave biljaka, kaktusa, aloja i mnogo drugih biljaka rastu u veoma neobičnim oblicima i bojama. Tokom sezone cvijetanja, cvjetovi uljepšavaju ambijans. Ovdje možemo pronaći različite vrste penjačih biljaka kao što su pitosporumi, takođe obalni borovi, mimoza stabla, kamelije, magnolje i mirisne i ljekovite mediteranske biljke. Mirko Komnenić je donirao svoj dom kao fond gradu Herceg-Novog. U svojoj Voljom i Testamantu, želio je da se ova zgrada koristi kao muzej grada. Mirko Komnenović je bio aktivan tokom Balkanskih ratova, radio je sa propagandom i obavještajnim službama protiv Austro-Ugarske. Također, bio je zatvorenik Mamulske kule tokom Prvog svjetskog rata. Izabran je za veleposlanika Boke Kotorske u Nacionalnom parlamentu Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca 1923. i 1925. Također je držao poziciju predsjednika zajednice Herceg-Novog 1930. Postao je ministar socijalne politike i nacionalnog zdravlja 1935. Bio je odlikovan sa mnogim medalama. Evo samo nekih od njih: Bijeli orao sa sabljama, Sv. Save prvog i trećeg reda; Ruske: Sv. Vladimira 4. klase, Sv. Stanije 5. klase, Sv. Ane 2. reda; Francuska legija časti, i Čehoslovački krst revolucionarskih oficira. Još jedna zanimljiva činjenica koja pokazuje koliko je bio veliki ovaj čovjek je njegova želja da se svi njegovi prihodi i zarada doniraju lokalnom domu za sirote da pomognu siročadi Herceg-Novog, bez obzira na njihovu religiju ili etničko porijeklo. Ovaj muzej čuva istorijsku, arkeološku, etnološku i ikonsku kolekciju umetnosti.